Recensies

Met vaste regelmaat schrijft de heer M. Geerdink een recensie in Facility Management Magazine en in Managementboek.nl. De nadruk ligt vaak op de relatie van mens, werk en werkomgeving (organisatie verandering, flexibilisering, kantoorinnovatie en tijd- & plaatsonafhankelijk werken.

28 Rietveld, H. Het rieten dak (Over de vorming van een vraagericht facilitair bedrijf)

door drs Michaël G.M. Geerdink

Titel: Het rieten dak (Over de vorming van een vraagericht facilitair bedrijf)
Aueurs: Henk Rietveld en Leon-Paul de Rouw
Uitgeverij: Uitgeverij De Graaff, Utrecht, 2006

Een roman over de weerbarstige FM-praktijk

In plaats van een theoretisch handboek over facility management hebben Rietveld en De Rouw een roman geschreven. De hoofdpersoon is Karin Brouwer, aan het begin van het boek zojuist aangesteld als manager Facilitair & Inkoop bij Infokan. De eerste werkdagen van Karin verlopen stormachtig: zij volgt een introductieprogramma en wordt op de hoogte gesteld van het reilen en zeilen van haar afdeling. Die eerste indrukken leiden tot het aanleggen van een schrift, met als titel: “Schrift van Verbazing”. Hierin noteert ze haar eerste indrukken als: klantvriendelijkheid versus klantgerichtheid, administratieve organisatie, veel adhoc, personeelsbeleid.
Karin is een opgewekte en kordate vrouw. Ze heeft een scherpe blijk, weet in gesprekken tot de kern door te dringen en is actiegeorienteerd. Alleen, ‘als niets klopt’, en er is op alle terreinen achterstallig onderhoud, waar begin je dan met je verbeterslag?

Na enkele dagen bespreekt Karin haar indrukken met Herman, vriend en FM-adviseur. Terecht merkt ze op dat ze geconfronteerd wordt met een reeks van incidenten en op zoek is naar de achterliggende oorzaken. Haar conclusie: het is een traditionele facilitaire organisatie waar men zich beperkt tot het uitvoeren wat gevraagd wordt. En het moet anders: Karin wil meer grip krijgen op het facilitaire vraagproces. Herman helpt haar met treffende adviezen: maak van je klant opdrachtgever en zorg dat hij betaalt voor zijn wensen. Er is een basisdienstverlening (geregeld door een algemeen budget) en er is ‘plus’ (specifieke wensen) die worden doorbelast.
Vanaf de keukentafel thuis ontwerpt Karin een missie en een facilitair verbeterplan.Dit plan vindt instemming bij de top, maar in de eigen afdeling ligt het wat moeilijker. Er komen conflicten en verwijten (‘Jij bent bezig met het uitvoeren van een agenda. En die agenda is alleen bekend bij jou’), maar er is ook steun. Gelukkig is er het reeds eerder gestarte project 1-loket-concept en worden de contouren van een iPDC (een digitale producten- en dienstencatalogus) zichtbaar. Verder zijn er initiatieven om beter ‘in control’ te komen door het invoeren van een facilitaire administratie op basis van NEN2748. De inkoopafdeling wordt gestroomlijnd en ook het FMIS wordt flink opgeschud. Helaas moet Karin wel afscheid nemen van haar plaatsvervanger Koos, die blijkt niet geschikt als leidinggevende. Maar Koos vindt gelukkig een goede plaats elders in de onderneming.

Het Rieten Dak wil geen theoretisch boek zijn (‘Modellen zijn soms te eenvoudig voor de weerbarstige praktijk’). Toch, als Karin en Herman samen een vorkje prikken, ontstaan diepzinnige gesprekken over bijvoorbeeld strategie en leiderschap. Door de figuur van Herman zien de auteurs kans de nodige theoretische kennis over te brengen. De roman is van het type: ‘eind goed, al goed’: na anderhalf jaar werken aan een vraaggestuurde organisatie krijgt Karin van de Raad van Bestuur een envelop met fraaie inhoud: een maand vakantie.

Het Rieten Dak bestaat uit twee delen. Deel 1 betreft de hierboven weergegeven roman en Deel 2 geeft een overzicht van ‘instrumenten’ die in de roman aan de orde zijn gekomen. Zo vinden we hier bijvoorbeeld de inhoud van het ‘Schrift van Verbazing’, maar ook ‘basis’ en ‘plus’, de missie, visie en strategie, NEN2748, opzet van projectmanagement, account management en strategische inkoop.

Ik heb Het Rieten Dak met veel plezier gelezen, maar het vroeg in het begin enige omschakeling. Omdat ik gewend ben vooral theorieboeken te lezen, is voor mij Het Rieten Dak wat aan de trage kant: je worstelt je door dialogen maar je weet welke kant het uitgaat. Opvattingen over facilitaire organisatie en veranderkunde blijven impliciet. Op de achterflap staat dat onderzoek heeft aangetoond dat er onvoldoende aansluiting is tussen opleidingen en de praktijksituaties. Dat is ongetwijfeld waar, en Het Rieten Dak dicht door inhoud en vorm die kloof. Een aanrader voor onze studenten facility management, maar toch ook voor de reeds ervaren facility manager.

Home | Voorwaarden | Disclaimer